Acceptatie wordt vaak verward met opgeven ("Ik leg me er wel bij neer").
Maar in ACT is acceptatie een actief werkwoord.
(Bijv: Mijn angst, mijn verdriet, mijn pijn)
Je staat op het perron en de trein (jouw leven) staat klaar om te vertrekken.
Je hebt die zware koffer genaamd "..." bij je. Wat doe je?
👊 Optie A: VechtenJe probeert de koffer van het perron te duwen. "Dit mag er niet zijn!"
🏳️ Optie B: OpgevenJe zucht, gaat op de koffer zitten en blijft op het perron. "Ik kan niet meer."
🧳 Optie C: BereidheidJe pakt het handvat vast en stapt met koffer en al de trein in.
Het resultaat van Vechten:
Je bent hard aan het werk. Je duwt, trekt en schreeuwt tegen de .
Maar zolang jij bezig bent met duwen, heb je geen handen vrij om iets anders te doen.
En de trein? Die vertrekt zonder jou. Je bent uitgeput, maar je bent nergens gekomen.
Het resultaat van Opgeven:
Dit is resignatie (berusting). Je vecht niet meer, dat is waar.
Maar je onderneemt ook geen actie meer. Je hebt je leven "on hold" gezet totdat de koffer lichter wordt.
Je zit vast op het perron. Dit is géén acceptatie, dit is verlamming.
Dit is Acceptatie (Bereidheid):
Vind je die leuk? Nee. Is hij zwaar? Ja.
Maar door hem op te tillen (toelaten), heb je je voeten vrij om te bewegen.
Je stapt de trein in. De pijn reist met je mee, maar hij bepaalt niet meer de route.
Jij zit achter het stuur, met de bagage op de achterbank.
Conclusie: Acceptatie is niet "leuk vinden". Het is de bereidheid om het mee te nemen, zodat je je leven kunt leiden.